وَّعَلَی

الثَّلٰثَةِ

الَّذِیْنَ

خُلِّفُوْا ؕ

حَتّٰۤی

اِذَا

ضَاقَتْ

عَلَیْهِمُ

الْاَرْضُ

بِمَا

رَحُبَتْ

وَضَاقَتْ

عَلَیْهِمْ

اَنْفُسُهُمْ

وَظَنُّوْۤا

اَنْ

لَّا

مَلْجَاَ

مِنَ

اللّٰهِ

اِلَّاۤ

اِلَیْهِ ؕ

ثُمَّ

تَابَ

عَلَیْهِمْ

لِیَتُوْبُوْا ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

هُوَ

التَّوَّابُ

الرَّحِیْمُ

۟۠

Ва ба он се нафар, ки [аз ширкат дар ғазваи Табук] тахаллуф намуданд [ва пазириши тавбаашон ба таъхир афтод, низ лутфу эҳсон намуд],он гоҳ ки [мусулмонон аз онон, ки буриданд ва] замин боҳамаи фарохияш бар эшон танг шуд ва аз худ [низ] ба танг омаданд ва донистанд, ки аз Аллоҳ таоло ҷуз ба сӯйи худи Ӯ паноҳе нест. Пас, [Аллоҳ таоло бо бахшоиши хеш] ба онон бозгашт, то тавба кунанд [ва аз эшон даргузашт]. Яқинан, Аллоҳ таоло аст, ки тавбапазири меҳрубон аст