وَّعَلَی

الثَّلٰثَةِ

الَّذِیْنَ

خُلِّفُوْا ؕ

حَتّٰۤی

اِذَا

ضَاقَتْ

عَلَیْهِمُ

الْاَرْضُ

بِمَا

رَحُبَتْ

وَضَاقَتْ

عَلَیْهِمْ

اَنْفُسُهُمْ

وَظَنُّوْۤا

اَنْ

لَّا

مَلْجَاَ

مِنَ

اللّٰهِ

اِلَّاۤ

اِلَیْهِ ؕ

ثُمَّ

تَابَ

عَلَیْهِمْ

لِیَتُوْبُوْا ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

هُوَ

التَّوَّابُ

الرَّحِیْمُ

۟۠

Яна ўша уч кишининг (тавбаларини ҳам қабул қилдики), то уларга кенг Ер торлик килиб қолгунча ва диллари сиқилиб, Аллоҳнинг (ғазабидан) фақат Ўзига тавба қилиш билангина қутулиш мумкин эканини билгунларича (тавбалари) қолдирилган эди (яъни, тавба қилишга муваффақ бўлмаган эдилар). Сўнгра (Аллоҳ) тавба қилишлари учун уларга тавба йўлини очди. Албатта, Аллоҳ тавбаларни қабул қилгувчи, меҳрибондир.