وَٱلَّذِينَ

ٱتَّخَذُواْ

مَسۡجِدٗا

ضِرَارٗا

وَكُفۡرٗا

وَتَفۡرِيقَۢا

بَيۡنَ

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

وَإِرۡصَادٗا

لِّمَنۡ

حَارَبَ

ٱللَّهَ

وَرَسُولَهُۥ

مِن

قَبۡلُۚ

وَلَيَحۡلِفُنَّ

إِنۡ

أَرَدۡنَآ

إِلَّا

ٱلۡحُسۡنَىٰۖ

وَٱللَّهُ

يَشۡهَدُ

إِنَّهُمۡ

لَكَٰذِبُونَ

١٠٧

  Ва мунофиқон барои зиён расонидани мӯъминон ва куфр овардан ба Аллоҳ ва тафриқа афкандан миёни мусалмонон масҷиде¹ бино карданд, то ки баъзеашон дар он намоз гузоранд ва масҷиди Қуборо, ки дар он мусалмонон намоз мегузориданд, тарк намоянд. Ва масҷиди бинокардаашон барои касоне, ки мехоҳанд бо Аллоҳу паёмбараш ҷанг кунанд, камингоҳе бошад Ва албатта, савганд мехӯранд, ки аз бинои ин масҷид ҳадафе ҷуз некӣ ва хайр надоштем. Вале Аллоҳ гувоҳӣ медиҳад, ки онҳо яқинан дурӯғгӯянд.²