خُذۡ

مِنۡ

أَمۡوَٰلِهِمۡ

صَدَقَةٗ

تُطَهِّرُهُمۡ

وَتُزَكِّيهِم

بِهَا

وَصَلِّ

عَلَيۡهِمۡۖ

إِنَّ

صَلَوٰتَكَ

سَكَنٞ

لَّهُمۡۗ

وَٱللَّهُ

سَمِيعٌ

عَلِيمٌ

١٠٣

  Аз молҳои тавбакунандагоне, ки аъмоли некӯро бо корҳои зишт омехтаанд, садақа (закот) биситон, то ононро поку муназзаҳ созӣ ва барояшон дуо кун, зеро дуои ту мояи оромиши онҳост ва Аллоҳ ба ҳар дуо шунаво ва ба аҳволи бандагон ва ниятҳояшон доност!¹