وَٱلسَّٰبِقُونَ

ٱلۡأَوَّلُونَ

مِنَ

ٱلۡمُهَٰجِرِينَ

وَٱلۡأَنصَارِ

وَٱلَّذِينَ

ٱتَّبَعُوهُم

بِإِحۡسَٰنٖ

رَّضِيَ

ٱللَّهُ

عَنۡهُمۡ

وَرَضُواْ

عَنۡهُ

وَأَعَدَّ

لَهُمۡ

جَنَّٰتٖ

تَجۡرِي

تَحۡتَهَا

ٱلۡأَنۡهَٰرُ

خَٰلِدِينَ

فِيهَآ

أَبَدٗاۚ

ذَٰلِكَ

ٱلۡفَوۡزُ

ٱلۡعَظِيمُ

١٠٠

Аз он гурӯҳи нахустин аз муҳоҷирон¹ ва аҳли Мадина, ки пешқадам шуданд ва онон, ки ба хотири Аллоҳ ба некӣ аз онон пайравӣ карданд (дар эътиқод, гуфтор ва амалҳояшон), Аллоҳ хушнуд аст ва онҳо низ аз Аллоҳ хушнуданд. Аллоҳ барояшон биҳиштҳоеро омода кардааст, ки дар онҳо дарёҳо ҷорист ва ҳамеша дар он ҷо хоҳанд буд. Ин аст комёбии бузург!