اَسْكِنُوْهُنَّ

مِنْ

حَیْثُ

سَكَنْتُمْ

مِّنْ

وُّجْدِكُمْ

وَلَا

تُضَآرُّوْهُنَّ

لِتُضَیِّقُوْا

عَلَیْهِنَّ ؕ

وَاِنْ

كُنَّ

اُولَاتِ

حَمْلٍ

فَاَنْفِقُوْا

عَلَیْهِنَّ

حَتّٰی

یَضَعْنَ

حَمْلَهُنَّ ۚ

فَاِنْ

اَرْضَعْنَ

لَكُمْ

فَاٰتُوْهُنَّ

اُجُوْرَهُنَّ ۚ

وَاْتَمِرُوْا

بَیْنَكُمْ

بِمَعْرُوْفٍ ۚ

وَاِنْ

تَعَاسَرْتُمْ

فَسَتُرْضِعُ

لَهٗۤ

اُخْرٰی

۟ؕ

Аларга[1] мүмкүн болушунча өзүңөр жашаган үйлөрдөн орун бергиле. Аларга кысым көргөзүү менен зыян жеткирбегиле. Эгер алардын боюна бүткөн болсо, боюндагысын төрөгөнгө чейин (бардык муктаждыгын) камсыздагыла. Эгерде силер үчүн (балаңарды) эмизип берсе, акысын төлөп бергиле[2] жана (сүт акысынын баасын) өз ара, жакшылык менен келишип алгыла. Эгер (келише албай) кыйналсаңар, ал (күйөө) үчүн (баласын) башка аял эмизип берет. ¹