وَيَرۡزُقۡهُ

مِنۡ

حَيۡثُ

لَا

يَحۡتَسِبُۚ

وَمَن

يَتَوَكَّلۡ

عَلَى

ٱللَّهِ

فَهُوَ

حَسۡبُهُۥٓۚ

إِنَّ

ٱللَّهَ

بَٰلِغُ

أَمۡرِهِۦۚ

قَدۡ

جَعَلَ

ٱللَّهُ

لِكُلِّ

شَيۡءٖ

قَدۡرٗا

٣

Ва аз ҷое, ки гумонашро надорад, сабабҳои ба даст овардани ризқу рӯзиро ба ӯ осон мегардонад. Ва ҳар кӣ ба Аллоҳ таваккал кунад, Аллоҳ ӯро кофист дар анҷоми тамоми корҳо. Ҳароина, Аллоҳ кори худро ба иҷро мерасонад¹. Ҳамоно Аллоҳ барои ҳар чиз (яъне аз сахтиҳо ва осудаҳолиҳо) як андозаву миқдори муайянро муқаррар кардааст.²