یٰۤاَیُّهَا

النَّبِیُّ

اِذَا

طَلَّقْتُمُ

النِّسَآءَ

فَطَلِّقُوْهُنَّ

لِعِدَّتِهِنَّ

وَاَحْصُوا

الْعِدَّةَ ۚ

وَاتَّقُوا

اللّٰهَ

رَبَّكُمْ ۚ

لَا

تُخْرِجُوْهُنَّ

مِنْ

بُیُوْتِهِنَّ

وَلَا

یَخْرُجْنَ

اِلَّاۤ

اَنْ

یَّاْتِیْنَ

بِفَاحِشَةٍ

مُّبَیِّنَةٍ ؕ

وَتِلْكَ

حُدُوْدُ

اللّٰهِ ؕ

وَمَنْ

یَّتَعَدَّ

حُدُوْدَ

اللّٰهِ

فَقَدْ

ظَلَمَ

نَفْسَهٗ ؕ

لَا

تَدْرِیْ

لَعَلَّ

اللّٰهَ

یُحْدِثُ

بَعْدَ

ذٰلِكَ

اَمْرًا

۟

Эй Паёмбар, агар ту ва мӯъминон мехоҳед, ки занонатонро талоқ диҳед, пас талоқ диҳед занҳоро дар аввали иддаашон.¹ Ва шумори иддаро нигаҳ доред, то бидонед вақти бозгаштанро, агар бихоҳед онҳоро бозгардонед. Ва аз Аллоҳи якто, Парвардигоратон битарсед. Ва онҳоро аз хонаҳояшон, ки зиндагӣ мекарданд, то комил шудани иддаи худ берун накунед²: Ва аз хона танҳо берун нараванд, магар он ки ба ошкоро кори зиште (зино) кунанд. Инҳо аҳкоми Аллоҳ ҳастанд, ки барои бандагон амр кардааст ва ҳар кӣ аз он таҷовуз кунад, пас ҳамоно ба худ ситам карда худро мавриди ҳалок қарор додааст. Ту чӣ донӣ (эй талоқшуда), шояд Аллоҳ баъд аз ин талоқ амреро падид оварад, ки ту намедонистӣ ва ӯ туро бозгардонад.³