یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

تُوْبُوْۤا

اِلَی

اللّٰهِ

تَوْبَةً

نَّصُوْحًا ؕ

عَسٰی

رَبُّكُمْ

اَنْ

یُّكَفِّرَ

عَنْكُمْ

سَیِّاٰتِكُمْ

وَیُدْخِلَكُمْ

جَنّٰتٍ

تَجْرِیْ

مِنْ

تَحْتِهَا

الْاَنْهٰرُ ۙ

یَوْمَ

لَا

یُخْزِی

اللّٰهُ

النَّبِیَّ

وَالَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

مَعَهٗ ۚ

نُوْرُهُمْ

یَسْعٰی

بَیْنَ

اَیْدِیْهِمْ

وَبِاَیْمَانِهِمْ

یَقُوْلُوْنَ

رَبَّنَاۤ

اَتْمِمْ

لَنَا

نُوْرَنَا

وَاغْفِرْ

لَنَا ۚ

اِنَّكَ

عَلٰی

كُلِّ

شَیْءٍ

قَدِیْرٌ

۟

Эй касоне, ки имон овардаед, ба сӯйи Аллоҳ таоло тавба кунед, тавбае холисона. Умед аст Парвардигоратон гуноҳонатонро аз шумо бизудояд ва шуморо ба боғҳое [аз биҳишт] ворид кунад, ки ҷӯйборҳо аз зери [дарахтони] он ҷорӣ аст. Дар рӯзе ки Аллоҳ таоло Паёмбар ва касонеро ки ҳамроҳи ӯ эмон овардаанд хор намекунад. Нурашон пешопеши онон ба самти росташон дар ҳаракат аст, мегӯянд: «Парвардигоро, нури моро ба тамом [ва камол] бирасон ва моро биёмурз. Бе гумон, Ту бар ҳар чиз тавоноӣ».