وَمَرْیَمَ

ابْنَتَ

عِمْرٰنَ

الَّتِیْۤ

اَحْصَنَتْ

فَرْجَهَا

فَنَفَخْنَا

فِیْهِ

مِنْ

رُّوْحِنَا

وَصَدَّقَتْ

بِكَلِمٰتِ

رَبِّهَا

وَكُتُبِهٖ

وَكَانَتْ

مِنَ

الْقٰنِتِیْنَ

۟۠

Ва [низ] Марям – духтари Имрон – ро [масал задааст], ки шармгоҳи хешро [пок] нигаҳ дошт, пас, Мо аз рӯҳи худ дар он дамидем ва [ӯ] калимоти Парвардигораш ва китобҳои Ӯро тасдиқ кард ва аз фармонбардорон буд