وَمَن

يُضۡلِلِ

ٱللَّهُ

فَمَا

لَهُۥ

مِن

وَلِيّٖ

مِّنۢ

بَعۡدِهِۦۗ

وَتَرَى

ٱلظَّٰلِمِينَ

لَمَّا

رَأَوُاْ

ٱلۡعَذَابَ

يَقُولُونَ

هَلۡ

إِلَىٰ

مَرَدّٖ

مِّن

سَبِيلٖ

٤٤

   Ҳар киро, ки Аллоҳ гумроҳ кунад,¹ аз он пас ҳеҷ дӯсте нахоҳад дошт, ки ҳидояташро бар ӯҳда гирад ва ёриаш диҳад. Ва золимонро мебинӣ, эй Расул, ки рӯзи қиёмат чун азобро бингаранд, ба Парвардигорашон мегӯянд: «Оё моро роҳи бозгаште ба сӯи дунё ҳаст, то фармони Туро ба ҷо орем?»²