فَلِذَٰلِكَ

فَٱدۡعُۖ

وَٱسۡتَقِمۡ

كَمَآ

أُمِرۡتَۖ

وَلَا

تَتَّبِعۡ

أَهۡوَآءَهُمۡۖ

وَقُلۡ

ءَامَنتُ

بِمَآ

أَنزَلَ

ٱللَّهُ

مِن

كِتَٰبٖۖ

وَأُمِرۡتُ

لِأَعۡدِلَ

بَيۡنَكُمُۖ

ٱللَّهُ

رَبُّنَا

وَرَبُّكُمۡۖ

لَنَآ

أَعۡمَٰلُنَا

وَلَكُمۡ

أَعۡمَٰلُكُمۡۖ

لَا

حُجَّةَ

بَيۡنَنَا

وَبَيۡنَكُمُۖ

ٱللَّهُ

يَجۡمَعُ

بَيۡنَنَاۖ

وَإِلَيۡهِ

ٱلۡمَصِيرُ

١٥

     Пас барои ин дини росте, ки Аллоҳ бар паёмбарон васият кардааст, мардумро даъват кун ва чунон ки фармон ёфтаӣ, пойдорӣ варз ва аз паи хоҳишҳояшон марав, ки онҳо аз роҳи ҳақ каҷ рафтаанд ва бигӯ: «Ба ҳар китобе, ки Аллоҳ нозил кардааст бар паёмбарони хеш, имон дорам ва ба ман фармон додаанд, ки дар миёни шумо дар аҳкоми Аллоҳ ба адолат рафтор кунам. Аллоҳи барҳақ Парвардигори мо ва Парвардигори шумост. Савоби аъмоли шоистаи мо аз они мо ва ҷазои аъмоли бади шумо аз они шумост. Миёни мову шумо ҳеҷ ҷидол ва душмание нест, баъд аз он ки ҳақ баён шуд. Аллоҳ моро дар рӯзи қиёмат дар як ҷо гирд меоварад ва дар он чи ки ихтилоф кардаем, байни мо бо ҳақ доварӣ мекунад ва бозгашти ҳама ба сӯйи Ӯст! Пас ҳар якеро ҷазои муносиб медиҳад»¹