إِلَّا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

وَعَمِلُواْ

ٱلصَّٰلِحَٰتِ

وَذَكَرُواْ

ٱللَّهَ

كَثِيرٗا

وَٱنتَصَرُواْ

مِنۢ

بَعۡدِ

مَا

ظُلِمُواْۗ

وَسَيَعۡلَمُ

ٱلَّذِينَ

ظَلَمُوٓاْ

أَيَّ

مُنقَلَبٖ

يَنقَلِبُونَ

٢٢٧

  Магар он шоироне, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва Аллоҳро бисёр ёд карданд ва дар васфи ягонагии Аллоҳ ва дифоъ аз паёмбари Аллоҳ шеърҳо гуфтанд, ки мардумро ба ёди Аллоҳ меандозад ва чун мавриди ситам воқеъ шуданд, бо василаи шеъри худ аз мушрикону кофирон интиқом гирифтанд. Ва ситамгорон ба зудӣ хоҳанд донист, ки ба чӣ маконе бозмегарданд.¹