إِنَّ

هَٰذَا

لَهُوَ

ٱلۡبَلَٰٓؤُاْ

ٱلۡمُبِينُ

١٠٦

Албатта, ин моҷаро (яъне, фармони Мо ба ту, ки қурбонӣ кунӣ писаратро) озмоиши вазнине буд, ки қуввати имонатро ошкор кард.¹