قَدۡ

صَدَّقۡتَ

ٱلرُّءۡيَآۚ

إِنَّا

كَذَٰلِكَ

نَجۡزِي

ٱلۡمُحۡسِنِينَ

١٠٥

ҳамоно кардӣ он кореро, ки ба он амр шудӣ ва хобатро ба ҳақиқат пайвастӣ». Ва мо, ҳароина, некӯкоронро чунин подош медиҳем. Чунон ки туро подош додем, пас онҳоро аз сахтиҳои дунё ва охират мераҳонем.¹