فَلَمَّا

بَلَغَ

مَعَهُ

ٱلسَّعۡيَ

قَالَ

يَٰبُنَيَّ

إِنِّيٓ

أَرَىٰ

فِي

ٱلۡمَنَامِ

أَنِّيٓ

أَذۡبَحُكَ

فَٱنظُرۡ

مَاذَا

تَرَىٰۚ

قَالَ

يَٰٓأَبَتِ

ٱفۡعَلۡ

مَا

تُؤۡمَرُۖ

سَتَجِدُنِيٓ

إِن

شَآءَ

ٱللَّهُ

مِنَ

ٱلصَّٰبِرِينَ

١٠٢

Энди қачонки у (бола Иброҳим) билан бирга юрадиган бўлгач, (Иброҳим): «Эй ўғилчам, мен (ҳадеб) тушимда сени (қурбонлик учун) сўяётганимни кўрмоқдаман. Энди сен ўзинг нима раъй-фикр қилишингни бир ўйлаб кўргин», деган эди. У айтди: «Эй отажон, сенга (тушингда Парвардигор томонидан) буюрилган ишни қилгин. Иншоаллоҳ мени сабр қилгувчилардан топурсан». ¹