وَاِذْ

قَالَ

مُوْسٰی

لِقَوْمِهٖ

یٰقَوْمِ

لِمَ

تُؤْذُوْنَنِیْ

وَقَدْ

تَّعْلَمُوْنَ

اَنِّیْ

رَسُوْلُ

اللّٰهِ

اِلَیْكُمْ ؕ

فَلَمَّا

زَاغُوْۤا

اَزَاغَ

اللّٰهُ

قُلُوْبَهُمْ ؕ

وَاللّٰهُ

لَا

یَهْدِی

الْقَوْمَ

الْفٰسِقِیْنَ

۟

Ва [эй Паёмбар, ба ёд овар] ҳангомеро, ки Мӯсо ба қавмаш гуфт: «Эй қавми ман, чаро маро озор [ва азият] мерасонед, дар ҳоле ки медонед, бе гумон, ман фиристодаи Аллоҳ таоло ба сӯи шумо ҳастам?». Пас, чун онон [аз ҳақ] мунҳариф шуданд, Аллоҳ таоло дилҳояшонро мунҳариф сохт; ва Аллоҳ таоло қавми нофармонро ҳидоят намекунад.