وَإِذۡ

قَالَ

مُوسَىٰ

لِقَوۡمِهِۦ

يَٰقَوۡمِ

لِمَ

تُؤۡذُونَنِي

وَقَد

تَّعۡلَمُونَ

أَنِّي

رَسُولُ

ٱللَّهِ

إِلَيۡكُمۡۖ

فَلَمَّا

زَاغُوٓاْ

أَزَاغَ

ٱللَّهُ

قُلُوبَهُمۡۚ

وَٱللَّهُ

لَا

يَهۡدِي

ٱلۡقَوۡمَ

ٱلۡفَٰسِقِينَ

٥

Эсланг, Мусо ўз қавмига: «Эй қавмим, нега сизлар мен Аллоҳнинг сизларга (юборган) пайғамбари эканлигимни билган ҳолларингизда менга озор берурсизлар?!», деган эди. Бас, қачонки улар (Ҳақ йўлидан) оғишгач, Аллоҳ уларнинг дилларини (ҳидоятдан) оғдириб қўйди. (Зотан), Аллоҳ фосиқ-итоатсиз қавмни ҳидоят қилмас. ¹