یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

كُوْنُوْۤا

اَنْصَارَ

اللّٰهِ

كَمَا

قَالَ

عِیْسَی

ابْنُ

مَرْیَمَ

لِلْحَوَارِیّٖنَ

مَنْ

اَنْصَارِیْۤ

اِلَی

اللّٰهِ ؕ

قَالَ

الْحَوَارِیُّوْنَ

نَحْنُ

اَنْصَارُ

اللّٰهِ

فَاٰمَنَتْ

طَّآىِٕفَةٌ

مِّنْ

بَنِیْۤ

اِسْرَآءِیْلَ

وَكَفَرَتْ

طَّآىِٕفَةٌ ۚ

فَاَیَّدْنَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

عَلٰی

عَدُوِّهِمْ

فَاَصْبَحُوْا

ظٰهِرِیْنَ

۟۠

Эй касоне, ки ба Аллоҳу расулаш имон овардаед, нусратдиҳандагони дини Аллоҳ бошед, ҳамчунон ки ёрони Исо ибни Марям нусратдиҳандагони дини Аллоҳ буданд. Ҳангоме ки Исо ба онҳо гуфт: «Чӣ касоне аз шумо ба ӯҳда мегирад пирӯзӣ ва кӯмаки маро, ки дар он наздикӣ ба Аллоҳ аст?» Ҳавориён гуфтанд: «Мо нусратдиҳандагони дини Аллоҳ ҳастем. Пас, гурӯҳе аз бани Исроил имон оварданд ва гурӯҳе кофир шуданд. Пас Мо, касонеро, ки ба Аллоҳу расулаш имон оварда буданд, бар зидди душманонашон мадад кардем, пас бар онҳо пирӯз шуданд. Ва ин то ба паёмбарӣ мабъус шудани Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам буд.¹