وَيَوۡمَ

تَقُومُ

ٱلسَّاعَةُ

يُقۡسِمُ

ٱلۡمُجۡرِمُونَ

مَا

لَبِثُواْ

غَيۡرَ

سَاعَةٖۚ

كَذَٰلِكَ

كَانُواْ

يُؤۡفَكُونَ

٥٥

   Ва рӯзе, ки қиёмат барпо шавад ва ҳама аз қабрҳояшон бархезанд, кофирон савганд хӯранд, ки ҷуз лаҳзае дар дунё¹ наистодаанд. Инчунин аз ҳақиқат ва роҳи ҳақ баргардонида мешаванд. Яъне, онҳо аз фаҳмидани ҳақиқат ва паймудани роҳи дуруст боздошта мешаванд, чи тавре ки дар дунё дурӯғ мегуфтанд.²