وَلَقَدۡ

أَرۡسَلۡنَا

مِن

قَبۡلِكَ

رُسُلًا

إِلَىٰ

قَوۡمِهِمۡ

فَجَآءُوهُم

بِٱلۡبَيِّنَٰتِ

فَٱنتَقَمۡنَا

مِنَ

ٱلَّذِينَ

أَجۡرَمُواْۖ

وَكَانَ

حَقًّا

عَلَيۡنَا

نَصۡرُ

ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

٤٧

   Ба ба ростӣ, эй Расул, пеш аз ту паёмбаронеро ба сӯи қавмашон ба унвони башоратдиҳанда ва бимдиҳанда фиристодем. Онҳо бо мӯъҷизаҳо ва далелҳои равшани худ наздашон омаданд. Пас, Мо аз касоне, ки гуноҳ карданд, интиқом гирифтем ва ҳалокашон сохтем ва ёрӣ додани мӯъминон бар ӯҳдаи Мо буд. Инчунин мекунем бо такзибкунандагони ту¹, модоме, ки бар дурӯғашон пойдор бошанд ва имон наоранд.²