وَإِذَآ
أَذَقۡنَا
ٱلنَّاسَ
رَحۡمَةٗ
فَرِحُواْ
بِهَاۖ
وَإِن
تُصِبۡهُمۡ
سَيِّئَةُۢ
بِمَا
قَدَّمَتۡ
أَيۡدِيهِمۡ
إِذَا
هُمۡ
يَقۡنَطُونَ
٣٦
و چون به مردم رحمتی (نعمت و عافیت) بچشانیم به آن خوش میشوند. و اگر رنج و سختی به خاطر کارهایی که کردهاند به آنان برسد، ناگهان آنها مأیوس و ناامید میشوند.