مُتَّكِـِٔينَ

عَلَىٰ

فُرُشِۭ

بَطَآئِنُهَا

مِنۡ

إِسۡتَبۡرَقٖۚ

وَجَنَى

ٱلۡجَنَّتَيۡنِ

دَانٖ

٥٤

   Ва барои онон, ки аз Парвардигорашон тарсиданд: ду ҷаннат аст, ки дар он ба некӯи зиндагӣ мекунанд, такя зада бар бистарҳое, ки астараш аз ҳариру абрешими соф бошад ва меваҳои он ду биҳишт дар наздикашон бошанд.¹