اَفَمَنْ

هُوَ

قَآىِٕمٌ

عَلٰی

كُلِّ

نَفْسٍ

بِمَا

كَسَبَتْ ۚ

وَجَعَلُوْا

لِلّٰهِ

شُرَكَآءَ ؕ

قُلْ

سَمُّوْهُمْ ؕ

اَمْ

تُنَبِّـُٔوْنَهٗ

بِمَا

لَا

یَعْلَمُ

فِی

الْاَرْضِ

اَمْ

بِظَاهِرٍ

مِّنَ

الْقَوْلِ ؕ

بَلْ

زُیِّنَ

لِلَّذِیْنَ

كَفَرُوْا

مَكْرُهُمْ

وَصُدُّوْا

عَنِ

السَّبِیْلِ ؕ

وَمَنْ

یُّضْلِلِ

اللّٰهُ

فَمَا

لَهٗ

مِنْ

هَادٍ

۟

Оё он ки бар ҳамаи мардум ва амалҳояшон нозир аст, монанди бутон аст? Барои Худо шариконе қоил шуданд. Бигӯ: «Онҳоро ном бибаред. Шояд мехоҳед Ӯро аз чизе дар рӯи замин огоҳ кунед, ки намедонад, ё суханони беҳуда мегӯянд?» Дар назари кофирон макрашон ороста омад ва аз роҳи рост бероҳ шуданд. Ва ҳар киро Худо гумроҳ кунад, ҳеҷ роҳнамое надорад!