وَهُوَ

ٱلَّذِي

مَدَّ

ٱلۡأَرۡضَ

وَجَعَلَ

فِيهَا

رَوَٰسِيَ

وَأَنۡهَٰرٗاۖ

وَمِن

كُلِّ

ٱلثَّمَرَٰتِ

جَعَلَ

فِيهَا

زَوۡجَيۡنِ

ٱثۡنَيۡنِۖ

يُغۡشِي

ٱلَّيۡلَ

ٱلنَّهَارَۚ

إِنَّ

فِي

ذَٰلِكَ

لَأٓيَٰتٖ

لِّقَوۡمٖ

يَتَفَكَّرُونَ

٣

У Ерни ёйиқ қилиб яратиб, унда тоғлар ва дарёлар пайдо қилган Зотдир. У Ердаги ҳар мевани иккитадан — жуфт-жуфт (яъни, эркак-урғочи) қилиб яратди. У кечани кундуз устига ёяр (яъни, кеча-кундуз ҳам бир-бирларининг жуфтларидир). Албатта, бу (мисоллар)да тафаккур қиладиган қавм учун оят-ибратлар бордир. ¹