أَنزَلَ

مِنَ

ٱلسَّمَآءِ

مَآءٗ

فَسَالَتۡ

أَوۡدِيَةُۢ

بِقَدَرِهَا

فَٱحۡتَمَلَ

ٱلسَّيۡلُ

زَبَدٗا

رَّابِيٗاۖ

وَمِمَّا

يُوقِدُونَ

عَلَيۡهِ

فِي

ٱلنَّارِ

ٱبۡتِغَآءَ

حِلۡيَةٍ

أَوۡ

مَتَٰعٖ

زَبَدٞ

مِّثۡلُهُۥۚ

كَذَٰلِكَ

يَضۡرِبُ

ٱللَّهُ

ٱلۡحَقَّ

وَٱلۡبَٰطِلَۚ

فَأَمَّا

ٱلزَّبَدُ

فَيَذۡهَبُ

جُفَآءٗۖ

وَأَمَّا

مَا

يَنفَعُ

ٱلنَّاسَ

فَيَمۡكُثُ

فِي

ٱلۡأَرۡضِۚ

كَذَٰلِكَ

يَضۡرِبُ

ٱللَّهُ

ٱلۡأَمۡثَالَ

١٧

   Аллоҳ, аз осмон об фиристод ва ҳар рӯдхона ба андозаи хеш ҷорй шуд ва оби равон кафк бар сар овард. Ва аз он чӣ бар оташ мегудозанд аз маъданҳо ба монанди тиллову нуқраю мис, то зевару матоъе созанд, низ кафке бар сар ояд. Аллоҳ бадин сон ҳақ ва ботилро баён мекунад. Аммо кафк (ботил) ба каноре афтад ва нобуд шавад ва он чӣ (оби соф, яъне ҳақ) барои мардум судманд аст, дар замин пойдор бимонад. Аллоҳ инчунин барои мардум мисол меорад,¹ то ҳақ аз ботил равшан шавад.²