لَهُۥ

دَعۡوَةُ

ٱلۡحَقِّۚ

وَٱلَّذِينَ

يَدۡعُونَ

مِن

دُونِهِۦ

لَا

يَسۡتَجِيبُونَ

لَهُم

بِشَيۡءٍ

إِلَّا

كَبَٰسِطِ

كَفَّيۡهِ

إِلَى

ٱلۡمَآءِ

لِيَبۡلُغَ

فَاهُ

وَمَا

هُوَ

بِبَٰلِغِهِۦۚ

وَمَا

دُعَآءُ

ٱلۡكَٰفِرِينَ

إِلَّا

فِي

ضَلَٰلٖ

١٤

Ҳақиқий дуо-илтижо фақат Унга қилинур. Ундан ўзга (мушриклар) дуо-илтижо қилаётган бутлар у мушрикларнинг биронта дуосини мустажоб қилмас. Илло улар бир кимсага ўхшайдиларки, у кимса кафтларини сувга ёзиб, у сув оғзига етишини кутиб турар. Ҳолбуки, у (сув) унинг оғзига етгувчи эмасдир. (Яъни, худди сув жонсиз нарса бўлгани туфайли ташна кишининг ҳолидан бехабар бўлиши, бинобарин, унинг оғзига бориб етмагани каби у мушриклар дуо-илтижо қиладиган бутлари ҳам жонсиз нарса бўлганлари сабабли уларнинг дуоларини эшитмас — мустажоб қилмас.) Бундай кофирларнинг дуолари мутлақо хато — бефойдадир.