هُوَ

ٱلَّذِي

يُرِيكُمُ

ٱلۡبَرۡقَ

خَوۡفٗا

وَطَمَعٗا

وَيُنشِئُ

ٱلسَّحَابَ

ٱلثِّقَالَ

١٢

   Ӯст, ки барқро гоҳ барои тарсонидан аз даҳшату оташаки он ва гоҳ барои умед бахшидан ба боридани борон ба шумо менамоёнад ва абрҳои гаронборро пайдо мекунад.¹