لَهُۥ

مُعَقِّبَٰتٞ

مِّنۢ

بَيۡنِ

يَدَيۡهِ

وَمِنۡ

خَلۡفِهِۦ

يَحۡفَظُونَهُۥ

مِنۡ

أَمۡرِ

ٱللَّهِۗ

إِنَّ

ٱللَّهَ

لَا

يُغَيِّرُ

مَا

بِقَوۡمٍ

حَتَّىٰ

يُغَيِّرُواْ

مَا

بِأَنفُسِهِمۡۗ

وَإِذَآ

أَرَادَ

ٱللَّهُ

بِقَوۡمٖ

سُوٓءٗا

فَلَا

مَرَدَّ

لَهُۥۚ

وَمَا

لَهُم

مِّن

دُونِهِۦ

مِن

وَالٍ

١١

Унинг (яъни, ҳар инсоннинг) олдида ҳам, ортида ҳам таъқиб қилгувчи (фаришталар) бўлиб, улар Аллоҳнинг амри билан уни сақлаб-муҳофаза қилиб турурлар. Аниқки, то бирон қавм ўзларини ўзгартирмагунларича Аллоҳ уларнинг аҳволини ўзгартирмас. Қачон Аллоҳ бирон қавмга ёмонлик — бало юборишни ирода қилса, бас, уни қайтариб бўлмас. Ва улар учун Ундан ўзга ҳоким йўқдир. ¹