يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

لِيَسۡتَـٔۡذِنكُمُ

ٱلَّذِينَ

مَلَكَتۡ

أَيۡمَٰنُكُمۡ

وَٱلَّذِينَ

لَمۡ

يَبۡلُغُواْ

ٱلۡحُلُمَ

مِنكُمۡ

ثَلَٰثَ

مَرَّٰتٖۚ

مِّن

قَبۡلِ

صَلَوٰةِ

ٱلۡفَجۡرِ

وَحِينَ

تَضَعُونَ

ثِيَابَكُم

مِّنَ

ٱلظَّهِيرَةِ

وَمِنۢ

بَعۡدِ

صَلَوٰةِ

ٱلۡعِشَآءِۚ

ثَلَٰثُ

عَوۡرَٰتٖ

لَّكُمۡۚ

لَيۡسَ

عَلَيۡكُمۡ

وَلَا

عَلَيۡهِمۡ

جُنَاحُۢ

بَعۡدَهُنَّۚ

طَوَّٰفُونَ

عَلَيۡكُم

بَعۡضُكُمۡ

عَلَىٰ

بَعۡضٖۚ

كَذَٰلِكَ

يُبَيِّنُ

ٱللَّهُ

لَكُمُ

ٱلۡأٓيَٰتِۗ

وَٱللَّهُ

عَلِيمٌ

حَكِيمٞ

٥٨

    Эй касоне, ки имон овардаед, бояд ғуломони шумо ва он фарзандоне, ки ҳанӯз ба балоғат нарасидаанд, дар се вақт аз шумо барои ворид шудан ба хона рухсат талабанд: пеш аз намози субҳ ва ҳангоми зӯҳр, ки либос аз тан берун мекунед ва баъд аз намози хуфтан. Ин се вақт, вақти хилвати шумост. Дар ғайри ин се вақт нест вуболе на бар шумо ва на бар онҳое, ки назди шумо дохил мешаванд напурсида, чунки баъзеи шумо бар баъзе дигар омаду рафткунандагонед. Аллоҳ оётро инчунин барои шумо баён мекунад. Ва Аллоҳ донову ҳаким аст!¹