وَعَدَ

اللّٰهُ

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

مِنْكُمْ

وَعَمِلُوا

الصّٰلِحٰتِ

لَیَسْتَخْلِفَنَّهُمْ

فِی

الْاَرْضِ

كَمَا

اسْتَخْلَفَ

الَّذِیْنَ

مِنْ

قَبْلِهِمْ ۪

وَلَیُمَكِّنَنَّ

لَهُمْ

دِیْنَهُمُ

الَّذِی

ارْتَضٰی

لَهُمْ

وَلَیُبَدِّلَنَّهُمْ

مِّنْ

بَعْدِ

خَوْفِهِمْ

اَمْنًا ؕ

یَعْبُدُوْنَنِیْ

لَا

یُشْرِكُوْنَ

بِیْ

شَیْـًٔا ؕ

وَمَنْ

كَفَرَ

بَعْدَ

ذٰلِكَ

فَاُولٰٓىِٕكَ

هُمُ

الْفٰسِقُوْنَ

۟

Аллоҳ таоло ба афроде аз шумо, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста анҷом додаанд, ваъда додааст, ки ҳатман, ононро дар замин ҷонишин [-и мушрикон] месозад. Ҳамон гуна ки касонеро, ки пеш аз онон буданд, [низ] ҷонишин [-и кофирону ситамгарон] намуд ва [фармудааст] динашонро, ки барои онон писандидааст, барояшон устувор [-у пирӯзманд] созад ва тарсашонро ба оромишу амният табдил кунад [чаро ки] танҳо Маро мепарастанд ва чизеро бо Ман шарик намесозанд ва ҳар ки аз ин пас куфр биварзад, пас, инонанд, ки нофармонанд