وَلْیَسْتَعْفِفِ

الَّذِیْنَ

لَا

یَجِدُوْنَ

نِكَاحًا

حَتّٰی

یُغْنِیَهُمُ

اللّٰهُ

مِنْ

فَضْلِهٖ ؕ

وَالَّذِیْنَ

یَبْتَغُوْنَ

الْكِتٰبَ

مِمَّا

مَلَكَتْ

اَیْمَانُكُمْ

فَكَاتِبُوْهُمْ

اِنْ

عَلِمْتُمْ

فِیْهِمْ

خَیْرًا ۖۗ

وَّاٰتُوْهُمْ

مِّنْ

مَّالِ

اللّٰهِ

الَّذِیْۤ

اٰتٰىكُمْ ؕ

وَلَا

تُكْرِهُوْا

فَتَیٰتِكُمْ

عَلَی

الْبِغَآءِ

اِنْ

اَرَدْنَ

تَحَصُّنًا

لِّتَبْتَغُوْا

عَرَضَ

الْحَیٰوةِ

الدُّنْیَا ؕ

وَمَنْ

یُّكْرِهْهُّنَّ

فَاِنَّ

اللّٰهَ

مِنْ

بَعْدِ

اِكْرَاهِهِنَّ

غَفُوْرٌ

رَّحِیْمٌ

۟

Касоне, ки [шароиту имконоти] издивоҷ надоранд, бояд покдоманӣ пеша кунанд, то Аллоҳ таоло ононро аз бахшиши хеш бениёз намояд. Ва бардагоне, ки хостори бозхарид [ва озодии хеш] ҳастанд, агар дар онон [тавоноии пардохти мол ва] шоистагӣ мебинед, [дархосташонро] бипазиред ва аз сарвате, ки Аллоҳ таоло ба шумо ато кардааст, чизе ба онон бахшед [то ба озодиашон кумак кунед]. Ҳамчунин, канизонатонро, ки мехоҳанд покдоман бошанд, ба зино водор накунед, то баҳраи [ночиз] зиндагии дунёро ба даст оваред ва агар касе, ки ононро [ба ин кор] ворид намояд, Аллоҳ таоло пас аз маҷбур шуданашон, ҳатман, [нисбат ба онон] омурзанда [ва] меҳрубон аст