وَلَا

يَأۡتَلِ

أُوْلُواْ

ٱلۡفَضۡلِ

مِنكُمۡ

وَٱلسَّعَةِ

أَن

يُؤۡتُوٓاْ

أُوْلِي

ٱلۡقُرۡبَىٰ

وَٱلۡمَسَٰكِينَ

وَٱلۡمُهَٰجِرِينَ

فِي

سَبِيلِ

ٱللَّهِۖ

وَلۡيَعۡفُواْ

وَلۡيَصۡفَحُوٓاْۗ

أَلَا

تُحِبُّونَ

أَن

يَغۡفِرَ

ٱللَّهُ

لَكُمۡۚ

وَٱللَّهُ

غَفُورٞ

رَّحِيمٌ

٢٢

Афроде аз шумо, ки бартарии [имонӣ] ва вусъати [молӣ] доранд, набояд савганд ёд кунанд, ки ба хешовандон ва тиҳидастон ва муҳоҷирони дар роҳи Аллоҳ таоло [ки муртакиби гуноҳ шудаанд] чизе надиҳанд. Онон бояд афв кунанд ва [аз гуноҳи дигарон] чашм бипӯшанд. Оё дӯст намедоред, ки Аллоҳ таоло [низ] шуморо бибахшад? Ва Аллоҳ таоло омурзандаи меҳрубон аст