إِذۡ
تَلَقَّوۡنَهُۥ
بِأَلۡسِنَتِكُمۡ
وَتَقُولُونَ
بِأَفۡوَاهِكُم
مَّا
لَيۡسَ
لَكُم
بِهِۦ
عِلۡمٞ
وَتَحۡسَبُونَهُۥ
هَيِّنٗا
وَهُوَ
عِندَ
ٱللَّهِ
عَظِيمٞ
١٥
چون آن (شایعۀ زشت) را از زبان یکدیگر میگرفتید و با زبانهای خویش چیزی میگفتید که علم و اطلاعی از آن نداشتید. و آن را سهل و ساده تلقی میکردید، در حالیکه آن (گناه و مجازاتش) نزد الله بسیار بزرگ است.