إِنَّ

ٱلَّذِينَ

جَآءُو

بِٱلۡإِفۡكِ

عُصۡبَةٞ

مِّنكُمۡۚ

لَا

تَحۡسَبُوهُ

شَرّٗا

لَّكُمۖ

بَلۡ

هُوَ

خَيۡرٞ

لَّكُمۡۚ

لِكُلِّ

ٱمۡرِيٕٖ

مِّنۡهُم

مَّا

ٱكۡتَسَبَ

مِنَ

ٱلۡإِثۡمِۚ

وَٱلَّذِي

تَوَلَّىٰ

كِبۡرَهُۥ

مِنۡهُمۡ

لَهُۥ

عَذَابٌ

عَظِيمٞ

١١

[Эй муъминон] Бе тардид, касоне, ки он туҳмати бузургро [дар бораи Оиша] матраҳ карданд, гурӯҳе аз худи шумо ҳастанд. Гумон накунед, ки ин [моҷаро] барои шумо шарр аст, балки хайре бароятон дар он [нуҳуфта] аст. Барои ҳар як аз онон [ки дар ин шоеапароканӣ нақш доштаанд] кайфари гуноҳест, ки муртакиб шудааст ва барои он касе аз эшон, ки бахши бузурги он [туҳмат]-ро ба уҳда дорад, азоби бузурге [дар пеш] аст