إِنَّ

ٱلَّذِينَ

تَوَفَّىٰهُمُ

ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ

ظَالِمِيٓ

أَنفُسِهِمۡ

قَالُواْ

فِيمَ

كُنتُمۡۖ

قَالُواْ

كُنَّا

مُسۡتَضۡعَفِينَ

فِي

ٱلۡأَرۡضِۚ

قَالُوٓاْ

أَلَمۡ

تَكُنۡ

أَرۡضُ

ٱللَّهِ

وَٰسِعَةٗ

فَتُهَاجِرُواْ

فِيهَاۚ

فَأُوْلَٰٓئِكَ

مَأۡوَىٰهُمۡ

جَهَنَّمُۖ

وَسَآءَتۡ

مَصِيرًا

٩٧

Албатта, (мусулмонлар билан бирга ҳижрат қилмасдан кофирлар қўл остида яшашга рози бўлиш билан) ўз жонларига жабр қилган кимсаларнинг жонларини олиш чоғида фаришталар уларга: «Қандай ҳолда яшадингиз?», деганларида: «Биз бу Ерда чорасиз бечоралар эдик», дедилар. (Шунда фаришталар): «Ҳижрат қилсанглар Аллоҳнинг Ери кенг эди-ку?! (Нега дину иймонларингиз йўлида бу юртдан ҳижрат қилмадинглар?)», дейишди. Бундайларнинг жонлари жаҳаннамдир. Қандай ёмон жойдир у!