وَمَا

كَانَ

لِمُؤۡمِنٍ

أَن

يَقۡتُلَ

مُؤۡمِنًا

إِلَّا

خَطَـٔٗاۚ

وَمَن

قَتَلَ

مُؤۡمِنًا

خَطَـٔٗا

فَتَحۡرِيرُ

رَقَبَةٖ

مُّؤۡمِنَةٖ

وَدِيَةٞ

مُّسَلَّمَةٌ

إِلَىٰٓ

أَهۡلِهِۦٓ

إِلَّآ

أَن

يَصَّدَّقُواْۚ

فَإِن

كَانَ

مِن

قَوۡمٍ

عَدُوّٖ

لَّكُمۡ

وَهُوَ

مُؤۡمِنٞ

فَتَحۡرِيرُ

رَقَبَةٖ

مُّؤۡمِنَةٖۖ

وَإِن

كَانَ

مِن

قَوۡمِۭ

بَيۡنَكُمۡ

وَبَيۡنَهُم

مِّيثَٰقٞ

فَدِيَةٞ

مُّسَلَّمَةٌ

إِلَىٰٓ

أَهۡلِهِۦ

وَتَحۡرِيرُ

رَقَبَةٖ

مُّؤۡمِنَةٖۖ

فَمَن

لَّمۡ

يَجِدۡ

فَصِيَامُ

شَهۡرَيۡنِ

مُتَتَابِعَيۡنِ

تَوۡبَةٗ

مِّنَ

ٱللَّهِۗ

وَكَانَ

ٱللَّهُ

عَلِيمًا

حَكِيمٗا

٩٢

Ҳеҷ муъмине муҷоз нест [иҷозат надорад], ки муъминеро бикушад, магар ба иштибоҳ [ва беқасд]. Ва касе, ки муъминеро ба иштибоҳ бикушад, бояд як бардаи муъмин озод кунад ва хунбаҳое ба хонаводаи ӯ [ба ворисони мақтул] бипардозад, магар ин ки онҳо гузашт кунанд. Ва агар [мақтул] аз қавме бошад, ки душманони шумо ҳастанд ва [худи] ӯ муъмин аст, озод кардани як бардаи муъмин [ба унвони каффора кофӣ аст, зеро кофир аз муъмин ирс намебарад] ва агар [мақтул муъмин набошад, вале] аз қавме бошад, ки миёни шумо ва эшон паймоне барқарор аст, бояд хунбаҳое ба хонаводаи ӯ бипардозад ва як бардаи муъминро [низ] озод кунад. Ва ҳар ки [тавони молӣ надошт ё бардае барои озод кардан] наёфт, пас, [бояд] ба унвони тавбае ба даргоҳи Аллоҳ таоло ду моҳ паёпай рӯза бигирад. Ва ҳамвора Аллоҳ таоло донои ҳаким аст