وَإِذَا

جَآءَهُمۡ

أَمۡرٞ

مِّنَ

ٱلۡأَمۡنِ

أَوِ

ٱلۡخَوۡفِ

أَذَاعُواْ

بِهِۦۖ

وَلَوۡ

رَدُّوهُ

إِلَى

ٱلرَّسُولِ

وَإِلَىٰٓ

أُوْلِي

ٱلۡأَمۡرِ

مِنۡهُمۡ

لَعَلِمَهُ

ٱلَّذِينَ

يَسۡتَنۢبِطُونَهُۥ

مِنۡهُمۡۗ

وَلَوۡلَا

فَضۡلُ

ٱللَّهِ

عَلَيۡكُمۡ

وَرَحۡمَتُهُۥ

لَٱتَّبَعۡتُمُ

ٱلشَّيۡطَٰنَ

إِلَّا

قَلِيلٗا

٨٣

Ҳангоме ки хабаре аз эминӣ [ва пирӯзӣ] ё тарс [ва шикаст] ба онон мерасад, [бидуни ҳеҷ таҳқиқе] онро фош месозанд, ва [-ле] агар онро ба паёмбар ва фармондеҳонашон бозгардонанд, афроде аз онон, ки аҳли [фаҳму] истинбот ҳастанд, ҳатман, [маслиҳати эълом ё китмони ахборро беҳтар] медонанд. Ва [эй муъминон] агар фазлу раҳмати Аллоҳ таоло бар шумо набуд, ҷуз андаке [ҳамагӣ] аз шайтон пайравӣ мекардед