اَیْنَمَا

تَكُوْنُوْا

یُدْرِكْكُّمُ

الْمَوْتُ

وَلَوْ

كُنْتُمْ

فِیْ

بُرُوْجٍ

مُّشَیَّدَةٍ ؕ

وَاِنْ

تُصِبْهُمْ

حَسَنَةٌ

یَّقُوْلُوْا

هٰذِهٖ

مِنْ

عِنْدِ

اللّٰهِ ۚ

وَاِنْ

تُصِبْهُمْ

سَیِّئَةٌ

یَّقُوْلُوْا

هٰذِهٖ

مِنْ

عِنْدِكَ ؕ

قُلْ

كُلٌّ

مِّنْ

عِنْدِ

اللّٰهِ ؕ

فَمَالِ

هٰۤؤُلَآءِ

الْقَوْمِ

لَا

یَكَادُوْنَ

یَفْقَهُوْنَ

حَدِیْثًا

۟

Ҳар куҷо бошед, марг шуморо дармеёбад, ҳарчанд дар бурҷҳои устувор бошед. Ва агар ба онон [мунофиқон] хайре [ҳамчун фарзанд ва моли фаровон] бирасад, мегӯянд: "Ин аз ҷониби Аллоҳ таоло аст" ва агар шарре [ҳамчун маргу зиёни молӣ] ба эшон бирасад, [расули Аллоҳро бадном медонанд ва ба ӯ] мегӯянд: "Ин аз ҷониби туст". [Эй паёмбар, ба онон] Бигӯ: "Ҳама [чиз] аз ҷониби Аллоҳ таоло аст". Чаро ин қавм ҳозир нестанд, ки суханеро дарк кунанд