فَلَا

وَرَبِّكَ

لَا

يُؤۡمِنُونَ

حَتَّىٰ

يُحَكِّمُوكَ

فِيمَا

شَجَرَ

بَيۡنَهُمۡ

ثُمَّ

لَا

يَجِدُواْ

فِيٓ

أَنفُسِهِمۡ

حَرَجٗا

مِّمَّا

قَضَيۡتَ

وَيُسَلِّمُواْ

تَسۡلِيمٗا

٦٥

     Сипас Аллоҳ ба Зоти бузургвораш савганд ёд намуд, ки нест амр чунон ки онҳо гумон мебаранд, ки онҳо мӯъминонанд ва баъд аз он ба ҳукми ту розӣ намешаванд ва туро дар ҳамаи ихтилофоти худ ҳоким қарор намедиҳанд. Ва бояд малоле аз ҳукми ту дар дили худ надошта ва комилан таслим бошанд. (Ихтиёр намудани ҳукми Расул саллаллоҳу алайҳи ва саллам ва розӣ будан ва таслим шудан ба он чи овардааст аз назди Аллоҳ дар ҳама ҳолатҳои ҳаёт аз нишонаи сидқи имон аст)¹.