إِنَّ

ٱلَّذِينَ

كَفَرُواْ

بِـَٔايَٰتِنَا

سَوۡفَ

نُصۡلِيهِمۡ

نَارٗا

كُلَّمَا

نَضِجَتۡ

جُلُودُهُم

بَدَّلۡنَٰهُمۡ

جُلُودًا

غَيۡرَهَا

لِيَذُوقُواْ

ٱلۡعَذَابَۗ

إِنَّ

ٱللَّهَ

كَانَ

عَزِيزًا

حَكِيمٗا

٥٦

Бе гумон, касонеро, ки ба оёти мо куфр варзиданд, дар оташ [-и сӯзон] ворид хоҳем кард, ки ҳар чи пӯсташон бирён гардад, пӯстҳои дигаре ба ҷояш қарор медиҳем, то [таъми] азобро бичашанд. Ба ростӣ, ки Аллоҳ таоло шикастнопазири ҳаким аст