یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اُوْتُوا

الْكِتٰبَ

اٰمِنُوْا

بِمَا

نَزَّلْنَا

مُصَدِّقًا

لِّمَا

مَعَكُمْ

مِّنْ

قَبْلِ

اَنْ

نَّطْمِسَ

وُجُوْهًا

فَنَرُدَّهَا

عَلٰۤی

اَدْبَارِهَاۤ

اَوْ

نَلْعَنَهُمْ

كَمَا

لَعَنَّاۤ

اَصْحٰبَ

السَّبْتِ ؕ

وَكَانَ

اَمْرُ

اللّٰهِ

مَفْعُوْلًا

۟

Эй аҳли китоб, ба он чи ки [бар Муҳаммад] нозил кардем ва китоби осмонӣ шуморо тасдиқ мекунад, имон биёваред, пеш аз он ки чеҳраҳоро маҳв кунем ва онҳоро [ҳамчун] пушти сарашон [софу зишт] бигардонем, ё эшонро ҳамчун асҳоби сабт [яҳудиёни нофармоне, ки рӯзи шанбе моҳӣ гирифтанд] лаънат кунем [ва ба шакли маймун дароварем] ва [бидонед, ки] фармони Аллоҳ таоло, ҳатман, ба вуқуъ мепайвандад