مِّنَ
ٱلَّذِينَ
هَادُواْ
يُحَرِّفُونَ
ٱلۡكَلِمَ
عَن
مَّوَاضِعِهِۦ
وَيَقُولُونَ
سَمِعۡنَا
وَعَصَيۡنَا
وَٱسۡمَعۡ
غَيۡرَ
مُسۡمَعٖ
وَرَٰعِنَا
لَيَّۢا
بِأَلۡسِنَتِهِمۡ
وَطَعۡنٗا
فِي
ٱلدِّينِۚ
وَلَوۡ
أَنَّهُمۡ
قَالُواْ
سَمِعۡنَا
وَأَطَعۡنَا
وَٱسۡمَعۡ
وَٱنظُرۡنَا
لَكَانَ
خَيۡرٗا
لَّهُمۡ
وَأَقۡوَمَ
وَلَٰكِن
لَّعَنَهُمُ
ٱللَّهُ
بِكُفۡرِهِمۡ
فَلَا
يُؤۡمِنُونَ
إِلَّا
قَلِيلٗا
٤٦
ಯಹೂದಿಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ವೇದದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬದಲಾಯಿಸುವವರಿದ್ದಾರೆ. “ನಾವು ಆಲಿಸಿದೆವು, ಆದರೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದೆವು. ನಿನಗೆ ಕೇಳಿಸದೆಯೇ ಇರಲಿ’ ಎಂದೂ ಧರ್ಮನಿಂದನೆ ಹಾಗೂ ನಾಲಗೆಯಿಂದ ವ್ಯಂಗ್ಯೋಕ್ತಿಯಾಗಿ ‘ರಾಇನಾ’ (ನಮ್ಮನ್ನು ಗಮನಹರಿಸಿರಿ) ಎಂದೂ ಅವರು (ನಬಿಯವರಲ್ಲಿ) ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ‘ನಾವು ಆಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅನುಸರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ಕೇಳಿರಿ, ಹಾಗೂ ‘ಉನ್ಳುರ್ನಾ’ (ನಮ್ಮ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಮನಹರಿಸಿರಿ) ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದು ಅವರಿಗೆ ಗುಣಕರವೂ ನೀತಿಯುಕ್ತವೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರ ಸತ್ಯನಿಷೇಧದ ಫಲವಾಗಿ ಅಲ್ಲಾಹು ಅವರನ್ನು ಶಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರ ಪೈಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಮಾತ್ರವೇ ವಿಶ್ವಾಸವಿಡುತ್ತಾರೆ1.