یٰۤاَیُّهَا

الَّذِیْنَ

اٰمَنُوْا

لَا

تَقْرَبُوا

الصَّلٰوةَ

وَاَنْتُمْ

سُكٰرٰی

حَتّٰی

تَعْلَمُوْا

مَا

تَقُوْلُوْنَ

وَلَا

جُنُبًا

اِلَّا

عَابِرِیْ

سَبِیْلٍ

حَتّٰی

تَغْتَسِلُوْا ؕ

وَاِنْ

كُنْتُمْ

مَّرْضٰۤی

اَوْ

عَلٰی

سَفَرٍ

اَوْ

جَآءَ

اَحَدٌ

مِّنْكُمْ

مِّنَ

الْغَآىِٕطِ

اَوْ

لٰمَسْتُمُ

النِّسَآءَ

فَلَمْ

تَجِدُوْا

مَآءً

فَتَیَمَّمُوْا

صَعِیْدًا

طَیِّبًا

فَامْسَحُوْا

بِوُجُوْهِكُمْ

وَاَیْدِیْكُمْ ؕ

اِنَّ

اللّٰهَ

كَانَ

عَفُوًّا

غَفُوْرًا

۟

     Эй касоне, ки имон овардед! Дар ҳоле ки маст ҳастед, дар намоз наистед, то вақте ки бидонед чи мегӯед ва дар ҳоле, ки ҷунуб ҳастед, дар намоз наистед ва ба маконҳое (масҷидҳое), ки намоз гузорида мешавад, наздик машавед, магар касоне аз шумо, ки мехоҳанд аз яке аз дарҳои масҷид ворид шуда ва аз дари дигаре хориҷ шаванд, (яъне, роҳгузар бошед), то вақте ки таҳорат баргиред ва агар бемор бошед ё дар мусофират будед ё яке аз шумо аз қазои ҳоҷат омад, ё бо занон омезиш кардед ва об наёфтед, таяммум кунед, ¹ пас рӯй ва дастҳоятонро масҳ кунед. (Аллоҳ таяммумро барои бемор ба таври мутлақ, хоҳ об вуҷуд дошта бошад ё на, ҷоиз қарор дод. Иллати ҷоиз будани таямум барои дардманд беморӣ аст, ки аз истифодаи об, бемориаш бештар мешавад. Таяммумро дар сафар низ ҷоиз қарор додааст, зеро гумон меравад, ки дар сафар об ёфт нашавад. Ва ҳамчунин ҳар гоҳ инсон ба сабаби қазои ҳоҷат ё омезиш бо занон нопок шуд, агар обро наёфт, барояш ҷоиз аст таяммум кунад, хоҳ дар сафар бошад ё на, ҳамон тавр ки умуми оят бар ин матлаб далолат мекунад).² Ҳамоно Аллоҳ авфкунанда ва омӯрзанда аст.