وَءَاتُواْ

ٱلنِّسَآءَ

صَدُقَٰتِهِنَّ

نِحۡلَةٗۚ

فَإِن

طِبۡنَ

لَكُمۡ

عَن

شَيۡءٖ

مِّنۡهُ

نَفۡسٗا

فَكُلُوهُ

هَنِيٓـٔٗا

مَّرِيٓـٔٗا

٤

Ва маҳри занонро ба унвони ҳадя ба онҳо бидиҳед. Пас набояд дар додани он таъхир варзед ва набояд аз он чизе кам кунед. Ва агар бо ризоияти хотир чизе аз маҳри худ ба шумо бахшиданд, пас онро ҳалол ва гуворо бихӯред.¹