يَسۡتَفۡتُونَكَ

قُلِ

ٱللَّهُ

يُفۡتِيكُمۡ

فِي

ٱلۡكَلَٰلَةِۚ

إِنِ

ٱمۡرُؤٌاْ

هَلَكَ

لَيۡسَ

لَهُۥ

وَلَدٞ

وَلَهُۥٓ

أُخۡتٞ

فَلَهَا

نِصۡفُ

مَا

تَرَكَۚ

وَهُوَ

يَرِثُهَآ

إِن

لَّمۡ

يَكُن

لَّهَا

وَلَدٞۚ

فَإِن

كَانَتَا

ٱثۡنَتَيۡنِ

فَلَهُمَا

ٱلثُّلُثَانِ

مِمَّا

تَرَكَۚ

وَإِن

كَانُوٓاْ

إِخۡوَةٗ

رِّجَالٗا

وَنِسَآءٗ

فَلِلذَّكَرِ

مِثۡلُ

حَظِّ

ٱلۡأُنثَيَيۡنِۗ

يُبَيِّنُ

ٱللَّهُ

لَكُمۡ

أَن

تَضِلُّواْۗ

وَٱللَّهُ

بِكُلِّ

شَيۡءٍ

عَلِيمُۢ

١٧٦

[Эй Паёмбар, дар бораи чигунагии тақсими ирс байни бародару хоҳари он майите, ки падару модар ва фарзанд надорад] аз ту мепурсанд. Бигӯ: "Аллоҳ таоло дар [мавриди] калола бароятон ҳукм содир мекунад: Агар марде, ки [падару модар ва] фарзанде надорад, фавт кунад ва хоҳаре дошта бошад, нисфи тарака аз они ӯст. [Ва агар зане фавт кунад ва бародаре дошта бошад] Дар сурате ки фарзанд надошта бошад, он мард [ҳамаи таракаро] аз ӯ ба ирс мебарад. Ва агар ду хоҳар [ё бештар аз майит] боқӣ бимонад, ду савуми тарака барои онҳост. Ва агар бародарону хоҳарон [бо ҳам] бошанд, ҳар марде [муодили] саҳми ду занро дорад. Аллоҳ таоло [ин аҳкомро] бароятон равшан месозад, то гумроҳ нашавед [ва дар тақсими ирс ба роҳи хато наравед] ва Аллоҳ таоло ба ҳар чизе доност"