يَٰٓأَهۡلَ

ٱلۡكِتَٰبِ

لَا

تَغۡلُواْ

فِي

دِينِكُمۡ

وَلَا

تَقُولُواْ

عَلَى

ٱللَّهِ

إِلَّا

ٱلۡحَقَّۚ

إِنَّمَا

ٱلۡمَسِيحُ

عِيسَى

ٱبۡنُ

مَرۡيَمَ

رَسُولُ

ٱللَّهِ

وَكَلِمَتُهُۥٓ

أَلۡقَىٰهَآ

إِلَىٰ

مَرۡيَمَ

وَرُوحٞ

مِّنۡهُۖ

فَـَٔامِنُواْ

بِٱللَّهِ

وَرُسُلِهِۦۖ

وَلَا

تَقُولُواْ

ثَلَٰثَةٌۚ

ٱنتَهُواْ

خَيۡرٗا

لَّكُمۡۚ

إِنَّمَا

ٱللَّهُ

إِلَٰهٞ

وَٰحِدٞۖ

سُبۡحَٰنَهُۥٓ

أَن

يَكُونَ

لَهُۥ

وَلَدٞۘ

لَّهُۥ

مَا

فِي

ٱلسَّمَٰوَٰتِ

وَمَا

فِي

ٱلۡأَرۡضِۗ

وَكَفَىٰ

بِٱللَّهِ

وَكِيلٗا

١٧١

Эй [масеҳиёни] аҳли китоб, дар дини худ ғулув накунед ва дар бораи Аллоҳ таоло ҷуз [сухани] ҳақ нагӯед. Бе тардид, Масеҳ – Исо писари Марям – фиристодаи Аллоҳ таоло ва калимаи Ӯст, ки [амр кард: "Бош", пас, бедиранг мавҷуд шуд ва бад-ин сурат ба амри Аллоҳ таоло [Ҷабраил] вайро ба Марям илқо кард ва [Исо] рӯҳе аз ҷониби Ӯст. Пас, ба Аллоҳ таоло ва паёмбаронаш имон биёваред ва нагӯед: "[Маъбуд] Сегона аст". [Аз ин сухан] Бозистед, ки барои шумо беҳтар аст. Аллоҳ таоло танҳо маъбуди ягона аст [ва] аз ин ки фарзанде дошта бошад, пок [-у муназзаҳ] аст. Он чи дар осмонҳо ва замин аст, аз они Ӯст ва ҳамин бас аст, ки Аллоҳ таоло коргузор [-у муроқиби махлуқот] бошад