وَقَوۡلِهِمۡ

إِنَّا

قَتَلۡنَا

ٱلۡمَسِيحَ

عِيسَى

ٱبۡنَ

مَرۡيَمَ

رَسُولَ

ٱللَّهِ

وَمَا

قَتَلُوهُ

وَمَا

صَلَبُوهُ

وَلَٰكِن

شُبِّهَ

لَهُمۡۚ

وَإِنَّ

ٱلَّذِينَ

ٱخۡتَلَفُواْ

فِيهِ

لَفِي

شَكّٖ

مِّنۡهُۚ

مَا

لَهُم

بِهِۦ

مِنۡ

عِلۡمٍ

إِلَّا

ٱتِّبَاعَ

ٱلظَّنِّۚ

وَمَا

قَتَلُوهُ

يَقِينَۢا

١٥٧

«Биз Аллоҳнинг Расули Масийҳ Ийсо ибн Марямни ўлдирдик», деганлари учун (уларни лаънатладик). Ҳолбуки, уни ўлдирмадилар ҳам, осмадилар ҳам, лекин уларга шундай туюлди. У ҳақида ихтилофга тушганлар унинг ўлимидан шак-шубҳададирлар. У тўғрисида уларнинг билимлари йўқ, магар гумонга эргашарлар. Уни ўлдирмаганлари аниқдир.¹