وَرَفَعۡنَا

فَوۡقَهُمُ

ٱلطُّورَ

بِمِيثَٰقِهِمۡ

وَقُلۡنَا

لَهُمُ

ٱدۡخُلُواْ

ٱلۡبَابَ

سُجَّدٗا

وَقُلۡنَا

لَهُمۡ

لَا

تَعۡدُواْ

فِي

ٱلسَّبۡتِ

وَأَخَذۡنَا

مِنۡهُم

مِّيثَٰقًا

غَلِيظٗا

١٥٤

Аҳдларини (олишдан бош тортганларида, қўрққан ҳолларида куч билан) олишлари учун устларига Тур тоғини кўтардик ва уларга: «Бу дарвозадан сажда қилган ҳолингизда кирингиз», дедик. Яна уларга: «Шанба кунлари (балиқ овлаш билан) ҳаддингиздан ошманг», дедик ҳамда улардан қаттиқ аҳд-паймон олдик.