۞ لَّا

يُحِبُّ

ٱللَّهُ

ٱلۡجَهۡرَ

بِٱلسُّوٓءِ

مِنَ

ٱلۡقَوۡلِ

إِلَّا

مَن

ظُلِمَۚ

وَكَانَ

ٱللَّهُ

سَمِيعًا

عَلِيمًا

١٤٨

Аллоҳ баланд кардани овозро ба бадгӯӣ (ба монанди; дашном, бӯҳтон ва тӯҳмат...) дӯст надорад, магар аз он кас, ки ба ӯ ситаме шуда бошад, ( яъне агар мазлум дар ҳаққи золим суханҳои бад гӯяд, ҷоиз аст,) (ба шарте, ки аз ҳад нагузаронад) ва Аллоҳ шунаво аст, тамоми суханҳои неку бади шуморо мешунавад ва доност, ки ниятҳои шуморо медонад! ¹